On December 27, 1949 Queen Juliana signed the transfer of sovereignty in the Palace on the Dam in Amsterdam, which ended the existence of the Dutch Indies. Indonesia was from now an independent state.

However, much time and many month of negotiations were spent at the Round Table conference (RTC) in The Hague. Four parties attended, namely a Dutch Delegation, a Delegation from the Republic, which was proclaimed by Soekarno on August 17, 1949, a Delegation of Federalists from other parts and islands of Indonesia, a United Nations Committee (Unci). Meetings were prolonged; proposals were rejected and replaced. One Subject brought to the table by The Netherlands was the debt issue, which required a long time.
The Netherlands subpoenas and demanded a status as a privileged trading partner. This meant that all benefits to investment and profits from about 3 billion guilders of private Dutch property investments remained Dutch and had to be transferred at an attractive rate to Netherlands. This was recorded in a financial arrangement; Finec!

However, the Netherlands was still not satisfied. They do not want to give up the island of New Guinea. They wanted New Guinea to remain a colony. Their goal was to move all the Dutch-Indo’s from the islands to their latest colony and not to the Netherlands. And they also had in mind the rich mineral resources of New Guinea such as bauxite, copper, gold and oil.
Immediately after the transfer of sovereignty the distrust grew between the partners of the Union. Both partners are not willing to understand each other. Both Drees and Luns had their own policy without taking in account the wishes of their Indonesian partners.
Meanwhile the Indonesians persisted and made New Guinea the main theme of all kind of speeches.
On the other hand, The Netherlands already made a revision to the Constitution in 1956 that New Guinea is Dutch territory. Especially the insensibility of Mr. Luns made the Geneva Conference a complete failure. The created Union between the two countries was denounced and on August 4, 1956 the Indonesian Government stopped the payment of debts to The Netherlands.

Just over a year later, due to the New Guinea problem, all Dutch properties were confiscated by the Indonesian Government.

The following statements by Mr. Lambert Giebels from the Groene Amsterdammer are false and totally misinformed the public. He wrote:

“However, in the Netherlands most people were not aware, that when Indonesia stopped paying its debts, they already had paid nearly 4 billion guilders. The residual debt was still 650 million guilders. Also during the period 1948 to 1953 The Netherlands had received 1127 billion Marshall Aid as a loan”.
“Most people in the Netherlands had in mind that thank to the Marshall Aid they could rebuild their country”. “But the Indonesian debt payment was completely overlooked. Also, during the same period, all capital income, pensions and savings were transferred from Indonesia to the Netherlands. All income of the Dutch companies were flowing to the Netherlands to cover the poor years in the fiftieth”.
“The annual contribution was an average of 8% and the New Guinea issue made a stop to it. During the period 1950 to 1957 Indonesia had contributed to the rapid post-war industrialization of the Netherlands, which was known in Europe as “Le miracle Hollandais!”

Mrs. Griselda Molemans wrote:
The real story are documented at the National Archives in College Park, Md., and those pertaining to the Treaty of Wassenaar.

The Indonesian government never paid this debt of 4,2 billion guilders. President Sukarno flat out refused to pay the amount to the former colonizer. Long after Dutch New Guinea (West Papua) was reclaimed by Indonesia in 1962, the two governments finally were on speaking terms again. It was Dutch Secretary of State Luns who proposed to be ‘magnanimous by lowering the debt of 4,2 billion guilders to 600 million guilders with interest.’ The Treaty of Wassenaar sealed this deal by which Indonesia paid the amount over 30 years and displaced families who had fled Indonesia and Dutch New Guinea between December 1st, 1957 and September 1st, 1962 could file a request for financial compensation. Hardly any rightful claimant though was informed that this request had to be submitted in the summer of 1969. (Follow tfir.nl for this specific claim against the Dutch State).

Also, only a fourth of the Marshall Aid has been implemented by Finance Minister Lieftinck who defended himself to the Federal Reserve Board that he ‘needed to build financial reserve’ and preferred to ‘transfer this reserve to the Fed bank account of the Dutch National Bank’.

 

 

13 Comments

  1. The Indonesian government never paid this debt of 4,2 billion guilders. President Sukarno flat out refused to pay the amount to the former colonizer. Long after Dutch New Guinea (West Papua) was reclaimed by Indonesia in 1962, the two governments finally were on speaking terms again. It was Dutch Secretary of State Luns who proposed to be ‘magnanimous by lowering the debt of 4,2 billion guilders to 600 million guilders with interest.’ The Treaty of Wassenaar sealed this deal by which Indonesia paid the amount over 30 years and displaced families who had fled Indonesia and Dutch New Guinea between December 1st, 1957 and September 1st, 1962 could file a request for financial compensation. Hardly any rightful claimant though was informed that this request had to be submitted in the summer of 1969. (Follow tfir.nl for this specific claim against the Dutch State).

    Also, only a fourth of the Marshall Aid has been implemented by Finance Minister Lieftinck who defended himself to the Federal Reserve Board that he ‘needed to build financial reserve’ and preferred to ‘transfer this reserve to the Fed bank account of the Dutch National Bank’.

    This ‘article’ better be retracted as it contains false information. Check the documents at the National Archives in College Park, Md., and those pertaining to the Treaty of Wassenaar.

  2. Dear Griselda, As always thank you for reading and the corrections. Instead off removing the wrong info, I decided to give your text a pointer to inform the public how wrong the press in the Netherlands can be.

  3. Liar! Sukarno paid 3,8 bln. There are recently found documents with proof of this. You should be ashamed.

  4. As, I expect on the internet and on my website also some manners. Do not shout on my website, but show your prove.
    Otherwise I will remove your mail from my website.
    Understand!

  5. Dear Ronny,
    The (right) information by Griselda Molemans about the Indonesian debt is most relevant and important. A question which keeps lingering in my mind is the following : what were the total costs of the Dutch war effort in Indonesia during 1946-1949 ? And from which sources (specifics, amounts) were they paid ? I remember very well a tv broadcast years ago in which Dutch researchers looked into the public and private ‘contributions’ but that their further research had to be stopped in view ‘undesirable’ implications. Could you shed some more light into this matter ? Thanks a lot !

  6. Hello Ron,
    What a good question! Being honest to you, I have never investigated or did any research in that matter.
    But I will try to find something. First option is making contact with Griselda Molemans.
    I definitely get back on this matter with you.
    Regards,
    Ronny

  7. Hi Ronny,
    Dank voor deze link. Ik had het desbetreffende artikel eerder gelezen. Het geeft m.i. in grote pennenstreken een aantal financiële issues en in welke context. Er zijn overigens diverse informatiebronnen over de betrokken vraag die op hun beurt een scala van cijfers, schattingen e.d. laten zien. Het totale financiële input-output schema blijft voor mij vaag. Wat reken je toe, wat niet en waarom. De rol van Piet Lieftinck, Minister van Financiën (1945-1952), belast met de financiële/monetaire herinrichting van Nederland na de WW 2, lijkt mij cruciaal. Als je googlet op de aannemelijke zoektermen kom je opvallend op dezelfde bronnen met m.i. weinig toegevoegde waarde. Welhaast anekdotisch zou ik durven zeggen. Maar misschien is helderheid in deze doofpot niet gewenst.

  8. Hi Ron,
    Heb over het desbetreffende onderwerp met 2 Indo’s die beiden in de leeftijd van hoog in de 80 zijn, het onderwerp besproken.
    Beiden zeiden mij dat er in de periode 46 tot 1950 tweemaal een pakket Marshall hulp door de VS aan Nederland was verstrekt.
    Marshalhulp wordt niet en mag niet verstrekt worden in valuta. Maar volgens de beide heren heeft Nederland bij de verstrekking van het tweede hulp pakket wel gebruik/misbruik? van da Amerikaanse steun gemaakt. De gelden zijn o.a. gebruikt om de kosten van leger en bewapeningen voor de politionele acties te dekken. Welke gelden en welke bedragen en van welke personen zijn mij onbekend. Maar zoals je reeds eerder schreef, er is een grote doofpot. Of moet ik preken van een politieke beerput? Een van de heren vertelde mij zelf dat er toen in politiek Den Haag 2 ministers van Buitenlandse zaken waren. Een (1) was speciaal belast met Nederlands Indie en de plaatselijke toedracht.

  9. Hi Ronny, Om een zeker idee te krijgen van de financiële omvang van de politionele acties met al zijn interne en externe aspecten, haal ik het volgende aan. Quote De historicus prof. P.W. Klein heeft in mei vorig jaar een kanttekening geplaatst bij mijn visie op het ‘onzichtbare’, want destijds politiek onbespreekbare, verband tussen de industrialisatie als economische structuurpolitiek met een lange adem en het lange-termijnperspectief van de economische betrekkingen tussen Nederland en Indonesië. ‘Als Nederland ergens gigantisch aan heeft verdiend,’ zo stelt hij, ‘dan is dat de dekolonisatie van Indië. In tien jaar tijd heeft Nederland, in de vorm van bedrijven als Ogem, Intematio en Banka-Billiton, naar schatting 10 miljard gulden verdiend aan zijn voormalige kolonie.’ Kleins constatering is niet onjuist, maar het is slechts een deel van het verhaal, een episode, en het is uitsluitend de positieve kant van de balans. Ik noem enkele negatieve posten: de uitrusting, het transport en de overige kosten van een expeditieleger van ongeveer 150.000 man, dat bijna vier jaar op de been werd gehouden, ‘een prestatie’, zo merkte Hofland onlangs op, ‘waardoor die van de Amerikanen met de coalitie in de golfoorlog ver wordt overtroffen’. Inderdaad, het kleine Nederland alléén bracfit in een uiterst moeilijke periode van zijn bestaan twee en een half maal zoveel troepen op de been als de leden van de NAVO en Rusland thans gezamenlijk in Bosnië doen. Voorts, de kosten van repatriëring, huisvesting en voor een deel ondersteuning van vele tienduizenden Nederlanders en voormalige KNIL-militairen. En ten slotte, vanaf het eind van de jaren vijftig, de overname, lees confiscatie, van Nederlandse ondernemingen in Indonesië, waarbij vele miljarden aan in het buitenland belegd Nederlands vermogen verloren gingen. Unquote. Bron :Herinneringen aan een dekolonisatieproces, J.R.M. van den Brink, in Politieke Opstellen 15-16, 1995-1996. KU Nijmegen, 1996. Interessant om bovenstaande als indicatie te zien en verder te graven. Mocht ik weer additionele informatie vinden, dan laat ik het je weten.

  10. Hi Ron, Heb het boek van mevrouw Griselda Molemans met de titel “Opgevangen in Andijvielucht” voor mij liggen en wat punten doorgenomen.
    Zij heeft de laatste 75 bladzijden besteed aan o.a. ook alle waardevolle polissen, het Nederlandse geld en goud van Indische banken die opgeslagen lagen in het Archief van de Federal Reserve te New York. Op een van de laatste bladzijden, namelijk pagina 422 staat: Het is dus een politieke keuze van minister Lieftinck geweest om de Marshallhulp slechts gedeeltelijk voor de wederopbouw van Nederland te gebruiken, waardoor het kabinet – Drees haar eigen bevolking zwaar gedupeerd heeft door de reserves in New York, die 855.4 miljoen gulden bedroegen in 1951, niet te gebruiken voor een grote economische impuls. En ondanks de aanwezigheid van kapitale goudreserves in het buitenland bepaalde hij dat alle ontheemden uit de archipel met een grote schuld opgezadeld werden door een valse voorstelling van zaken te geven. Het zal mij dan ook niet verbazen dat bovenstaande spelletje door politiek Den Haag ook al in de jaren 1946-1940 werden toegepast. Een groot deel van het Amerikaanse Marshallhulp is waarschijnlijk gebruikt om de legerkosten te betalen. Het blijft echter een vermoeden, want bewijzen kan ook ik niet. Een ding is vrijwel zeker. Den Haag liet voorkomen dat ze straatarm waren, maar de gelden waren ergens anders opgeborgen. Koopmans mentaliteit?

  11. I am not arguing whether Indonesia paid Dutch debt or not. My point is that Ducth annexation of Nusantara was very inhumane. Colonization is the dirtiest way in human history.

  12. Manotar:
    You are free to display your opinion. At least at my blog. Your opinion is fine for me. But it will not change, because it is history.
    At the moment Indonesia, Java, is doing the same with the people from Irian Barat. Idem dito with the Molukken.
    You are right about colonization. But does not gives the Indonesian the right, after WW2, to kill many of my family members and made my wife an orphan at the age of 2 years. And so on.

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Up