Ervaringen van de Japanse tweede Wereld Oorlog en Bersiap in Indonesië, de aankomst in Nederland en emigratie naar Australië.

De Bersiap tijd was erger voor veel van ons dan de Jappen kampen, vanwege de totale afwezigheid van enige autoriteit, zodat wij werden weggesleurd door permoeda’s uit een huisje bij de dierentuin van Surabaya in begin oktober, waar we nauwelijks zaten na het Jappenkamp (ik had net tyfus doorgestaan), opgepakt van de eettafel in onze pyjama’s, geblinddoekt in een bus, honden doodgeschoten, in het midden van de nacht in een gevangenis in Malang opgesloten zaten met 25 mensen (hele straat opgepikt) in 1 cel. Mijn broer  (11) en ik (13) overhoord midden in de nacht, gedreigd met executie van onze moeder, krijsen en gillen van mannen in andere cellen, geen kleren, poepen en plassen in een open goot buiten de deur van de cel, daarna door de Ankatan Laot (Indonesische Navy) op vrachtauto’s versleept naar gevangenis Modjerkerto, dan Brankal kamp, Patjet kamp, Somobito  kamp, hongeren over maanden en leven met dode lichamen op de mat naast je in de morgen, tenslotte met een Nederlandse militaire Dakota van Panasan naar Semarang vluchtelingen centrum waar ik bleek 23kilo te wegen bijna 14 jaar oud en we voor het eerst door mijn vader gevonden werden die van de Burma Spoorweg kwam en naar ons zocht. Waren toch blij dat we niet onder de dode vrouwen en kinderen waren die in Surabaya van vrachtwagens gesleurd en gedood waren door kampong bewoners op hun bevrijders transport naar Surabaya haven…………zonder een draad aan ons lijf per Ms ‘Oranje’ naar Nederland, (stop in Aden voor een plunjezak met wat afgedragen Amerikaanse wollen kleren van de UNRRA) daarna ingekwartierd bij onze Hollandse grootmoeder die ons ieder dag een plakje gaf van het stukje cake van onze bakker bon en vertelde dat de Hongerwinter heel wat erger was geweest dan wat wij hadden doorgemaakt…………jaja, leve Nederland!

 

Ik herinner me, dat toen mijn ouders allang overleden waren na de oorlog, in 1971 mijn gezin werd overgeplaatst naar Sydney. Wij besloten in 1975 niet naar Nederland terug te keren en Australisch staatsburger te worden, bij die gelegenheid werden onze Nederlandse paspoorten door de Nederlandse regering afgepakt, alsof we verraders waren, terwijl alle niet-Aussies geborenen in dit land twee paspoorten hebben, hun geboorte nationaliteit en een Australisch paspoort. Alleen Nederland deed dat niet, en nog steeds niet voor ons gezin. Zodoende zijn mijn kinderen en mijn man, geboren en getogen in Nederland, en ik na een ellendige jeugd in de oorlog in de kolonie van Nederland, Indonesie, niet meer welkom langer dan 90 dagen in Nederland, zoals ieder andere vreemdeling. Nederland gaat door voor een tolerant land, misschien voor anderen?

 

Ik moet hier nog toevoegen dat ik iussen 1999-2002 in Sydney wonende, een cheque kreeg uit Nederland van (als ik het goed herinner) 3000 gulden, nadat mijn hele familie (zie mijn verhaal over leven onder de Bersiap) al overleden was………..dat was maar goedkoop voor Nederland, zeg!

Jappenkampen, Bersiap, Burma Railway voor een familie van vier, alles afgekocht met 3000 gulden meer dan 50 jaar na de oorlog!

Mia Campioni

 

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Up