Archives for May 2017

They were worse than animals!

Sumatra, Indonesia

Foreword: The Dutch East-Indies were a colony of the Netherlands for over 300 years. During this period many Europeans live, work and married with native women. I was born on the island of Sumatra in a coal mining town Sawah Lunto, about 60 miles from the main city Padang, located at the west coast. I was just 5 years old when the Japs bombed Pearl Harbor. The Dutch, England and Australia joined America and declared war to Japan. Japan occupied the Dutch East-Indies on March 12, 1942 and the Japanese military put most of us all in concentration camps.
World war two in Indonesia ended on August 15, 1945. Indonesia started her independent fight and they became an official country on December 27, 1949. After that Indonesia and their president Sukarno kicked all the European and mixed blood people out of their country, about 300,000 of us ended in the Netherlands. Many of us were not happy living in a cold wet country, and the United States of America agreed to set up a Pastor Walter Act and about 50,000 of us were allowed in the sixties to immigrate to the US. Most of us choose California as our new homes.   

Today part of the Dutch people in the Netherlands believe their former Dutch citizens of the colony the East-Indies were oppressors, but these former Dutch qualifications fell far short in comparison to the activities of the Japanese liberators in Asia.
The most striking difference between the mentality of the old colonizer and the glorious liberator/occupier, the Japs, is well defined in Henk Hovinga his book “ Eindstation Pakanbaroe 1943-1945” (The railroad of Death thru Sumatra), in which he described the cruel, merciless behavior of the murderous Japanese masters against their Asian brown brothers, the Romusha’s ( hired laborers).
Beside the original native island residents of Sumatra, also all the imported Asians from the other islands fell under the regime of the Showa Tenno (Emperor of Japan).
In these particular areas that were ruled by the Japanese Kenpeitai (Japan’s secret military police and counter-espionage service) about 95% of their brown brothers, who were forced to hard labor, were executed or died by starvation, sickness, torture or a combination of the above that put them to death.

Thanks to the quick effect of the American A-bombs on Japan (on Aug. 6 & 9, 1945) some of these Indonesian slaves survived. Between 50% and 60% of the political prisoners of the Gunseibukan (Special trained Japanese forces) died in captivity, mostly as a result of the prior mentioned cruel methods applied by the Tokko-experts and the follow-up treatment of native prison staff.
The total number could not exactly be determined, but the individual and collective graves in the Sumatran places Bangkinang, Fort de Kock (Bukittinggi), Fort van der Capellen, Goeroenlawas, Padang, Padangpandjang, Painan, Soegaipenoeh and Tandjoeng Gadai (Gadoet) give numbers between 1300 and 1500.

Both the local and imported remusha’s, who were forced to work as diggers and build tunnels on the construction site Lobang Jepang in Fort de Kock (today called Bukittinggi), to protect the Japanese, have the largest percentage rate of human lives lost, namely all the 4,000 men lost their lives.

On October 4 and 7, 1943, 30 men, who were in the prison the Boei-Muara for more than a month, were taken out by some people of the Tokko (special higher police known of their brutality), who were accompanied by Japanese soldiers in a truck. The Japs shouting commands and beat the prisoners into the trucks. In the truck each Dutch prisoner got a bag over their head and taken to the MV-House, Padang, a collection of buildings with the central location of the Tokko. They had no idea what awaited.

Several of these Ombilin-men were fathers and their children were also in prison. Suddenly from one day to the next their lives were disturbed, when their fathers, under false pretenses, were roughly carried away with a last small hope: “We fetch you as soon as possible”. These children waited almost a year for father his promise. In that same year the prison had to be cleared and in the middle of the night the prisoners, adult and children with their little luggage, were ordered to mars to the station under loud cheers of the pro-Japanese Indonesians and loudly screaming women/mothers of the women concentration camp, that these prisoners past. In black-out wagons and open trucks many kilometers into the Sumatran jungle and were dropped on an area of dry sheds of an abandoned rubber plantation; Bangkinang.  

The group prisoners consisted of three Mining-Engineers with Phd, 17 Mining-Design Engineers, two Electrical Engineers, a warehouse Manager, and 2 others. All personnel from the OSM (Ombilin Coal Mining Company in Sawah Lunto). The group was supplemented with 5 men from European and Moluccan descent.

Eddie Geenen, my dad before word war two

Mother Claire E. Geenen-Chevalier

The following men from the Mining Company in Sawah Lunto were:
W. van Ameyden van Duyn, L.P. Apitule, C.R. Brouwer von Gonzenbach, E.J.A. Cosijn, H.C. van Don, B. Filet, C.J. Foss, E. Geenen (my dad), W.C. Goldman, O. Hisgen, J.H.G. Keim, G.
Keller, F. Kretzer, F.J. Keuskamp, W.J.R. Lanzing, F. Maidman, C.D.J. Marges, A.W.F. Molensky, F.A. van Ommen, J.A. van Ommen, C. H. van Raalten, A. Schlameisen, J.J. Thenu, F. Urban,
A. Uyleman Anthonijs (my oncle) and two others unknown by name.

Gerdy (Meity), parents and brothers; Family Uijleman Anthonijs

Upon arrival they were rid of their baggage and handcuffed. Then they were ordered to sit on the ground with legs crossed, dead silent and with the eyes facing to the ground. Any form of communication was prohibited or honored with disproportionate painful beating. In this position they had to wait their turn. That means that each one will be interrogated by the Japanese Tokko-lieutenants Sugibayashi and Miyauchi, the Tokko-Watari Tsurukichi and gunzo’s Yamashita and the Indonesian interpreters Bakri, Sjafei, Hartin and many others.
Such a trial consisted mainly with the use of the hand, fist, whip, a bullwhip, chair or a part of it, a piece of wood, rope or electrical cable, or a special constructed instrument to beat the political prisoner, who was enthralled as a precaution. This special constructed instrument could be a whip made from steel wire or spiked rattan, split at the top into quarters with nails on the inside to help stripped of the victim his cloth and skin from his back.
Intentionally or not, but when the victim during the beating accidentally fell to the ground, the Japanese interrogators and/or their Indonesian aides  started kicking or jumping, preferable at vulnerable spots of the body to increase the pain and intentionally made him aware of his injuries.
Many were forced to kneel during the interrogations with a piece of wood in the bend of the knees. After a while the person are not able to withstand it and started lowering his body. This weight of his body cause an abnormal force of pain to his own knees. The high pain level of injuries created by fire was obviously not left untapped.
Mostly were done in combination with the kicking through burning cigarettes, candles, oil lanterns, or red hot metal to create sear- or fire- wounds.
Also the excruciating operation by the application of electricity was not unknown; the vulnerable hanging position was almost perfunctory applied, often with preference for legs first and body up site down.
The fantasies of these Japanese and Indonesian torturers were infinite. These tortures lasted at least 10 days to prejudice the trial and sometimes they added more time as a favor. One had to be unobtrusive to the created rules. And that was hard. It is impossible not to respond to events in the immediate vicinity, especially when an acquaintance of family member received the favorable treatment from these tortures.
Because each victim had to look constantly to the ground, his vision can be eliminated, but not hearing or smell, which is much more difficult, if not impossible. The expert Japanese tortures applied to all means to get the desired information. There were also Indonesian Pembantu’s (helpers) as assistants. They were the indigenous candidate of Kenpeitai’s (Japan’s secret military police and counter-espionage service). Their tasks were to distribute the scarce food, removing dirt and disposal of the dead bodies. But ordered also other work, work involving all possible acts of pain and humiliations vis-à-vis third parties.

In the month October of 1943 of the approximately 150 men, who were found guilty (of what?) and who were convicted to imprisonment (15 years), 60% died within 2 years.
The condemned group of 30 men, my father Eddie Geenen was one of them, were almost one year later transferred to the men’s Japanese concentration camp in Bangkinang, a place located inland in a jungle of rubber trees.
But what was the reason, that suddenly these heavily tortured prisoners were transported to Bangkinang. One could only guess, but probably it was the following cause. The wife of the Japanese captain in charge of the Bangkinang camps became ill and needed an appendicitis surgery. One of the prisoners in this camp was doctor Vis, before doctor in Sawah Lunto and of the staff of the Ombilin mines, who was known as a good surgeon.
After the surgery the same captain ordered his men to hunt for some wild animals, tiger and wild pigs, to give the meat to the prisoners. Shortly afterwards the tortured Ombilin Mine survivors, though with years of prison sentences, arrived in Bangkinang.
After the war (Aug. 15, 1945) on September 1, 1945, 14 men came out alive out of several prison camps. While they all got medical treatment, 2 more died within 2 months.

Graveyard stone, located in Tanah Abang, Jakarta, bones have been removed

Graveyard stone of Eddie Geenen, which is located in Jakarta; his bones are gone!

Afterword: My father Eddie Geenen, a very sick men in bad condition, and his family were transferred with the passenger ship, the Sibajak, to Batavia (today Jakarta) to be nursed in CBZ-hospital. Much later my mother told me, that my dad has also been castrated during the Japanese torture. Dad died in that hospital to pleurisy and blood poisoning on August 18, 1948.

After the war the allied courts accused the Japanese torturers of the Tokko and the Kenpeitai of the following inhumane acts on their victims.

  1. Continuously and prolonged beating with sticks, rods, bullwhips, bludgeons, bats specially made for that purpose, horsewhips made of steel wire or electrical wire.
  2. Using jujitsu on the prisoners
  3. Use of burning cigarettes or open flames on bodies
  4. Using several forms of waterboarding and beating at the same time
  5. The use of electrical wires on the most sensitive body parts, which has been wetted
  6. Creating open wounds on the whole body
  7. The body with hands and feet tied to the back and in between a peg was stabbed, hung on two support points
  8. Women bodies with their hands and feet tied to their back and in between a peg was stabbed, while hanging on two supporting points, were raped by the Japs.
  9. On purpose dropping the hanging bodies from a certain height to the stone floor.
  10. With heavy shoes and boots jumping on several parts of the body
  11. Sticking needles under the nails
  12. Sticking pencils between the fingers, squeezing them together and rotate the pencils
  13. Kneeling on the sharp edges of triangular beams placed at the level of the knees and on the transition from the shins to the feet. At the same time they place a shelf over the calves and the Kenpeitai started standing and jumping on it.
  14. Prisoners for days standing in the burning sun without water and food
  15. Hanging on the legs with heads down
  16. Beating the hands with an iron rod
  17. Deliberate denial of food, water, medicines and medical assistance
  18. Locking up prisoners for days in overcrowded rooms preventing the bodies from moving and stretching

The exercise of the systematic torture and terror by the Nips had often cause death or caused grievous bodily or mental harm and caused the arrested victims hard physical and mental suffering.

Collected data included:
The book KURA! By Lou Lanzing
Mannenkamp Padang en Bangkinang (Sumatra’s westkust) by H. van den Bos
Personal info from Mr. W. Keller, now 90 years and living in the Netherlands

 

 

 

 

Ze waren erger dan beesten

Sumatra
Voorwoord: De Nederlandse kolonialen in het voormalig Nederlands-Indië mochten dan door een deel van de in het vaderland verblijvende Nederlanders als onderdrukkers worden gekwalificeerd, die kwalificatie viel verreweg in het niet vergeleken bij het optreden van de Japanse bevrijders.
Het wellicht opvallendste mentaliteitsverschil tussen de oude kolonisator en de glorieuze bevrijder, de Nip, is het treffendst omschreven in Henk Hovinga zijn boek “Eindstation Pakanbaroe 1943-1945”, waarin hij de wrede, onbarmhartige gedrag van de moordende Japanse meesters ten opzichte van hun bruine Aziatische bruine broeders de romusha’s, beschrijft.
“Naast de originele eilandbewoners hebben alle import-Sumatranen het onder het regime van de Showa Tenno nogal te verduren gekregen.
In het betrokken gebied werd ongeveer 95% van de door de Kempeitai behandelden geëxecuteerd of door uithongering, marteling of een combinatie ervan ter dood gebracht. Dankzij het snelle effect van de A-bommen op Japan bleef er zowaar nog een aantal van hen in leven.
Tussen de 50% en 60% van de door de Gunseibukan gevangengehouden politieke gevangenen stierf in de daarvoor gebruikte strafgevangenissen, merendeels als gevolg van de voorafgaand toegepaste verhoormethoden door de Tokko-experts en de vervolgbehandeling van inheems gevangenispersoneel”.

Het totale aantal doden is niet exact vast te stellen, maar de individuele en verzamelgraven in de Sumatraanse plaatsen Bandarboeat, Bangkinang, Fort de Kock, Fort van der Capellen, Goeroenlawas, Padang, Padangpandjang, Painan, Soegaipenoeh en Tandjoeng Gadai (Gadoet) geven een aantal van tussen de 1300 en 1500. De lokale en aangevoerde inheemse romusha’s hebben als gravers bij de aanleg van de tunnels in Fort de Kock, Lobang Jepang, het grootste percentage aan mensenlevens verloren, namelijk 100%; en dat waren omstreeks 4000 man.

Op 4 en 7 oktober 1943 werden 30 mannen uit de Boei – Moeara gevangenis, die daar sinds 3 september 1943 gevangen zaten, door een paar figuren van de Tokko gehaald, die vergezeld waren van een eenheid Japanse soldaten met twee vrachtwagens. Ze werden op een vrachtauto geschreeuwd, kregen een jutezak over het hoofd en werden naar het MV-huis, Padang, het verzamelpand van de Tokko, gebracht. Zij hadden geen flauw idee wat het te wachten stonden.
Diverse van deze Ombilin-mannen waren vaders en hun kinderen zaten bij hun in het gevang. De rust werd van de ene dag op de andere verstoord door dat Pa onder valse voorwendselen van de Jap werd weggevoerd met de laatste hoop:”Wij halen jullie zo gauw mogelijk op”. Bijna een jaar lang vroegen deze kinderen waar Pa met zijn belofte bleef. In dat jaar werd de gevangenis ontruimd en met het weinige bagage midden in de nacht werden de gevangenen, mannen en kinderen, op mars gezet naar het station onder luid gejoel van de nu pro-Japanse Indonesiers en luidkeels gillende vrouwen van het vrouwenkamp waar ze langs kwamen. In geblindeerde wagons en open vrachtwagens kilometersver het Sumatraans oerwoud in en gedropt op een terrein van droogloodsen van een verlaten rubber plantage; Bangkinang.

Van daaruit zagen deze jongens de overlevenden voorbij trekken van Nederlandse/Engelse krijgsgevangenen naar hun nieuwe verschrikkingsoord “de Pakan Baroe spoorweg”. In het laatste oorlogsjaar (1945) zagen enkele jongens hun zwaar mishandelde/getraumatiseerde vaders terug in dit oord Bangkinang en kregen te horen wat hun en mede Ombilin mensen was overkomen na hun vertrek uit de Padangse gevangenis dat een hel was van vernedering en mishandeling, zoals hier beneden beschreven.
Maar wat was de reden, dat deze zwaar gemartelde Japanse gevangenen plotseling naar Bangkinang werden getransporteerd. Men kon het alleen maar raden, maar waarschijnlijk was het volgende de oorzaak. De echtgenote van de Japanse commandant van Bangkinang werd ziek en moest direct geopereerd worden aan een blindedarm ontsteking. Een van de gevangenen in dit kamp was dokter Vis, voordien arts in Sawah Lunto en van het personeel van de Ombilin mijnen, die bekend stond als een goede chirurg. Tijdens de operatie werd er ook gejaagd op wild en kregen de kamp gevangen vlees (tijger, zwijnen) te eten.
Vlak daarna kwamen de gemartelde overlevenden, wel met jarenlange gevangenisstraffen, in Bangkinang aan.

Deze groep mannen bestond uit drie mijningenieurs, zeventien mijnbouwkundigen, twee elektrotechnici, de chef magazijnen, en twee anderen, allen van de OSM (Ombilin Steenkool Mijnen te Sawah Lunto), aangevuld met vijf uit Padang afkomstige schier willekeurige Europese en Molukse jongemannen.

Eddie Geenen voor de oorlog

De volgende mannen uit Sawah Lunto waren:
W. van Ameyden van Duyn, L.P. Apitule, C.R. Brouwer von Gonzenbach, E.J.A. Cosijn, H.C. van Don, B. Filet, C.J. Foss, E. Geenen (mijn vader), W.C. Goldman, O. Hisgen, J.H.G. Keim, G. Keller, F. Kretzer, F.J. Keuskamp, W.J.R. Lanzing, F. Maidman, C.D.J. Marges, A.W.F. Molensky, F.A. van Ommen, J.A. van Ommen, C. H. van Raalten, A. Schlameisen, J.J. Thenu, F. Urban, A. Uyleman Anthonijs (particulier archief) en nog twee personen.

Bij binnenkomst werden ze van hun bagage afgeholpen en geboeid. Daarna kregen ze een zitplaats op de grond in de toneelzaal aangewezen, waar zij met gekruiste benen doodstil en met de ogen naar de grond gericht moesten blijven zitten. Iedere vorm van onderlinge communicatie was op straffe van buitenproportioneel slaag verboden. In deze houding moesten zij hun beurt afwachten. Deze beurt hield in dat men door de Japanse Tokko-luitenants Sugibayashi en Miyauchi, de Tokko-gunzo’s Watari Tsurukichi en Yamashita en de Indonesische tolken Bakri, Sjafei, Hartin en nog anderen zou worden “verhoord”.

Zo’n verhoor bestond hoofdzakelijk uit het met de hand, vuist, zweep, bullenpees, stoel of delen van, een eind hout, touw of elektriciteitskabel dan wel een speciaal ervoor geconstrueerd slaginstrument inslaan op de gewenste politieke gevangene, die wel uit voorzorg geboeid was.
Een speciaal voor het doel geconstrueerd slaginstrument kon zijn een zweep van staaldraad of de “spiked rattan”, een in vieren gespleten eind rotan voorzien van van binnenuit aangebrachte nageltjes waarmee het slachtoffer van kleding en huid ontdaan kan worden.
Wanneer het slachtoffer al dan niet met opzet, op de grond kwam te liggen werd door schoppen of springen, liefst kwetsbare plekken van het lichaam de pijn bewust verhoogd en werden blessures met opzet aangebracht.
Velen werden tijdens de ondervraging gedwongen te knielen met een stuk hout in hun knieholten. Lang genoeg in deze houding zakt men vanzelf terug zodat door eigen gewicht abnormale kracht op de knieën werd uitgeoefend en men zichzelf pijnigde, tenzij men rechtop bleef. Het hoge pijngehalte van brandletsel werd vanzelfsprekend niet onbenut gelaten.

Veelal werden in combinatie met het bovenvermelde slag- en schopwerk door middel van brandende sigaretten, kaarsen, olielantaarns, of roodgloeiend metaal schroei- of brand- wonden aangebracht.
Ook de martelende werking door de toepassing van elektriciteit was niet onbekend; de kwetsbare hangende positie werd bijna plichtmatig toegepast, vaak met voorkeur voor omgekeerde ophanging.
De fantasieën van deze Japanse en Indonesische beulen waren oneindig.
Minstens tien dagen duurde dit gebeul en gezeul tot aan de berechting.

Men moest zich wel onopvallend aan de regels houden. Dat was moeilijk. Het is onmogelijk niet te reageren op gebeurtenissen in de directe omgeving, vooral wanneer bekenden intens onder handen worden genomen. Doordat men constant naar de grond moest kijken kon men visie meer of minder uitbannen, maar gehoor of reuk buiten werking stellen is veel moeilijker, zo niet onmogelijk.
De Japanse martelkundigen pasten alle middelen toe om aan de gewenste informatie te komen.
Er liepen ook ter assistentie pembantu’s (helpers) in de gevangenis rond. Deze waren inheemse kandidaat-Kempei’s. Hun taken waren het rondbrengen van het schaarse voedsel, het verwijderen van vuil en het afvoeren van ontzielde lichamen.

Maar hen werd ook wel ander werk opgedragen en daarbij waren alle denkbare handelingen van pijn en vernedering ten aanzien van derden niet uitgesloten.

Van de ongeveer 150 in oktober 1943 te Padang tot lange gevangenisstraf (15 jaar) veroordeelden stierf binnen 2 jaar omstreeks 60%.

De groep veroordeelden waar mijn vader Eddie Geenen toebehoorde werden uiteindelijk bijna een jaar later overgebracht naar het mannenkamp in Bangkinang.
Veertien van de dertig man kwamen op 1 september 1945 nog levend uit de diverse gevangenissen, twee van hen stierven binnen twee maanden, terwijl de anderen nog op tijd konden worden opgevangen.

Nawoord: Mijn vader Eddie Geenen werd met zijn gezin in zeer zieke toestand met de Sibajak naar het toenmalige Batavia (Jakarta) gebracht om verpleegd te worden in het CBZ ziekenhuis. Hij overleed in het ziekenhuis aan pleuritis en bloedvergiftiging op 18 augustus 1948. Moeder vertelde mij later dat pa ook gecastreerd was geworden.

Grafsteen Pappa Eddie Geenen


De Japanse beulen van de Kempeitai werden na de oorlog beschuldigd van de volgende inhumane handelingen op hun slachtoffers, zowel de Indonesiërs als de Indo-Nederlanders en alle anderen:

  1. Het onophoudelijk en langdurig slaan met stokken, staven, bullenpezen, ploertendoders, knuppels, speciaal voor dat doel vervaardigde karwatsen (touwwerk of staal – of elektriciteitsdraad)
  2. Het tegen de grond werpen door toepassing van jujitsu-grepen
  3. Het met brandende sigaretten, of met open vlam aanbrengen van brandwonden
  4. Het laten ondergaan van diverse vormen van de waterkuur met flankerende mishandelingen
  5. Het op de meest gevoelige plaatsen van het vooraf nat gemaakte lichaam onder stroom zetten
  6. Het op welke wijze dan ook verwondingen op het lichaam aanbrengen
  7. Het lichaam met handen en voeten aan de rugzijde gebonden en waartussen een draagstok gestoken werd, aan twee steunpunten op te hangen
  8. Indien vrouw, in deze toestand te verkrachten
  9. het met opzet van grote hoogte te laten vallen
  10. het met zwaar geschoeide voeten springen op verschillende delen van het lichaam
  11. het steken van naalden onder de nagels
  12. het steken van potloden tussen de vingers, deze samenknijpen en vervolgens de potloden te draaien
  13. het laten knielen op de scherpe kanten van driehoekige balken geplaatst ter hoogte van de knieën en op de overgang van de schenen naar de voeten, terwijl op de plank over de kuiten geplaatst kempei’s gingen staan of springen
  14. het dagenlang zonder eten of drinken in de zon of elders laten staan
  15. het aan de benen ophangen met het hoofd omlaag
  16. het met een ijzeren staaf op de handen slaan
  17. het opzettelijk ontzeggen van voedsel, drinken, medicijnen of medische hulp
  18. het dagenlang in overvolle lokalen opsluiten, zodanig dat het onmogelijk was het lichaam uit te strekken.

Het uitoefenen van deze systematische terreur en folteringen door de Nips had veelal de dood tot gevolg of veroorzaakte zwaar lichamelijk of geestelijk letsel en leverde de gevangenen zwaar lichamelijk en geestelijk lijden.

Gegevens o.a. van het boek KURA! van Lou Lanzing, Mannenkampen Padang en Bangkinang (Sumatra’s westkust) van H. van den Bos en ook van de heer W. Keller.