Archives for January 2015

Japanese War Crimes

Japan urges US publisher to remove comfort women from textbooks
Foreign ministry request to McGraw Hill over wartime sex slaves comes after Japanese publisher said it would delete passages

Justin McCurry of The Guardian in Tokyo
Thursday 15 January 2015 03.10 EST

Japan has taken its campaign to rewrite its wartime history into the classroom with demands that a US publisher remove “inaccurate” descriptions of tens of thousands of women who were forced to work as sex slaves before and during the war.

The move by the country’s foreign ministry comes after a Japanese publisher said it would delete text and depictions of the women, most of whom were from the Korean peninsula, from textbooks used in high schools.

Suken Shuppan, a Tokyo-based publisher said it had successfully applied to the education ministry to remove references to “comfort women” – a euphemism for sex slaves commonly used in Japan – from three social studies and politics textbooks.

The publisher has refused to explain why it had sought for permission for the change.

The education ministry approved the revision, which applies to texts that will be used at the start of the new academic year next spring.

In 2014 Japan’s conservative administration, led by Shinzo Abe, tightened curriculum guidelines that require publishers to state the government’s official view on contentious issues.

“The idea is to strengthen state control over textbooks,” said Mina Watanabe, at the Women’s Active Museum on War and Peace in Tokyo. “What Suken Shuppan did was an over-reaction. It should explain why it erased the terms and the government should explain why it accepted the change.”

Under Abe, a nationalist, Japan has attempted to play down controversial episodes in its modern history, including the Rape of Nanking, the treatment of Allied prisoners of war, and the coercion of as many as 20,000 women, most of whom were from the Korean peninsula, to work at military brothels.

While Abe has stopped short of reversing an official apology to the women issued in 1993 by the then chief cabinet secretary, Yohei Kono, he supports the revisionist view that the women were not coerced, sparking anger in South Korea.

The Kono statement acknowledges that many comfort women were recruited against their will, and that the military was often involved, either indirectly or directly, in the setting up of “comfort stations”.

Experts who helped write a 2007 US House of Representatives resolution calling on Japan to acknowledge and apologise for the role imperial forces played in coercing the women say Abe is quietly undermining the official apology as Japan prepares to mark the 70th anniversary of the end of the Pacific war with a new “forward-looking” statement from Abe.

“[He] is trying to have it both ways,” said Larry Niksch, at the Center for Strategic and International Studies in Washington. “He says things that encourage the history revisionists, but he also makes statements that put some distance between himself and the revisionists.

“My sense is that he will not change the Kono statement this year. He has said too many times that he won’t change it. However, he might not oppose a move in the Japanese diet to pass a resolution refuting the Kono statement.”

Disagreement between Tokyo and Seoul over the comfort women issue has prevented Abe from holding a summit with his South Korean counterpart, Park Geun-hye, even though both leaders have been in power for two years.

The South Korean foreign ministry said Suken Shuppan’s move risked further damaging ties. “Historical facts cannot be modified or deleted,” a ministry official was quoted by the Asahi Shimbun as saying. “If the Japanese government repeats such nonsense, it will become a serious obstacle to the improvement of ties between South Korea and Japan.”

The authors of the Japanese textbooks will tweak passages to render them more ambiguous. The new material will mention that South Koreans are seeking compensation through the Japanese courts, but won’t explain why, Kyodo News said.

This is the first time that pressure has been applied to publishers in the US, where some Korean-American communities have erected memorials to the comfort women, sparking protests from Tokyo.

Japan’s foreign ministry requested that McGraw-Hill delete a passage containing a reference to comfort women from a text on world history used by high schools in California. The passage says that Japan’s imperial army “forcibly recruited, conscripted and dragooned as many as 200,000 women aged 14 to 20” to serve in military brothels.

But at a meeting with officials from the Japanese consulate in New York, McGraw-Hill refused to change the passage, saying it was “based on historical facts,” according to the Sankei Shimbun.

Watanabe welcomed McGraw-Hill’s refusal to bow to pressure, but said Japanese children risked growing up ignorant of their country’s past.

Censoring textbooks would be devastating for pupils, she said. “Children in neighbouring countries know the truth about the Japanese military’s conduct in Asia … only Japanese children would be kept in the dark, but they have the right to learn the facts of history.”

The revisionists received a boost last summer when the Asahi Shimbun, Japan’s only liberal broadsheet, admitted it had run a series of erroneous articles in the 1980s and 90s about comfort women.

The articles repeated claims by Seiji Yoshida, a former Japanese soldier who said he had helped round up women on the South Korean island of Jeju during the war. Yoshida’s testimony has since been discredited.

Abe and his supporters have since claimed that the Asahi articles were reflected in global media coverage of the comfort women issue and had damaged Japan’s image overseas. An independent investigation, however, found there was “no clear evidence” to support Abe’s claim.

Islam cannot meet Democracy!

Inside Indonesia has published an article “Islam and Democracy cannot meet!”
I just copied that part what interest us most and is disclosed in the title here above.

What would you say to those who reject Islamic law, particularly non-Muslims?
Even among Muslims there is a negative stereotype of the term ‘Islamic Sharia’.

There is a discriminatory view in Indonesia and the rest of the world towards various conflicts. People frequently look at Muslims’ stance towards non-Muslims. Currently, people think that Islam is a hardline and a threat to non-Muslims. But it’s not fair to ignore the attitude of non-Muslims to Muslims. What about the 500 people slaughtered in Nigeria, and the hundreds slaughtered in Pattani and what about America stripping naked prisoners in Iraq in a clear violation of human rights, and Britain as well. Why do they commit these crimes? Is it religion, a political mission, or something else? We need to get to the bottom of that, and then people can be fair towards Islam. In Islam, all humans of whatever religion or ethnicity are objects for proselytizer. Not objects to attack.

How can you convince people that Islamic law will bring them blessings and help them in their lives?

It would be much easier to convince them if Muslim intellectuals all had the same stance. But talk won’t convince people that Sharia is His mercy for the universe. That is why MMI’s main aim is the formalization of Islamic law in state institutions. When there is a legal and political umbrella for the implementation of Islamic law, people will be able to see how effectively Islamic law can provide benefits and how effective it is in destroying kemungkaran (evil, harmfulness). This will be clear if Islamic law becomes the law of the state. But if we just give speeches or write about it in books, then it can never be proven. People will look more at the negative side.
One of the main causes of this opposition between secular people and religious people is secular democracy. Robert Hefner once asked me, ‘What’s the biggest obstacle to Islamic law being adopted in Indonesia?’. I answered, ‘Democracy!’

Why democracy?

Firstly, democracy has driven out Allah SWT from national life. Allah’s sovereignty has been replaced by the people’s sovereignty. If the people hold sovereignty, then almost all of Islamic law is useless. Then people say, ‘Don’t bring Islamic law into national life,’ and, ‘Why must be the state handle religion, it’s a private matter?’.
Secondly, democracy states that truth lies with the majority. Whatever the majority says is correct. In Islam truth comes from Allah.
Thirdly, democracy uses the principle of ‘one man, one vote’. In democracy, a professor, a prostitute, a thief and a religious scholar all have the same say. In Islam, an educated Muslim has greater say than a layperson. Martin van Bruinessen asked me, ‘What if the prostitute is clever?’ But what does that matter if they have no morals?
Finally, democracy says nothing of the hereafter, so people don’t care about morals. In secular democracy, nudists are more valued than those wearing jilbab (Islamic headscarf). In France, people who wear jilbab are demeaned, while people are free to go nude in demonstrations. In all democratic countries, in the name of human rights people who drink, gamble or engage in prostitution have greater status than people who declare all of this forbidden. This is because democracy doesn’t deal with judgment in the hereafter. In Islam, it’s extremely important to build a virtuous life in this world and the hereafter.

What is MMI’s ( Indonesian Council of Mujahidin) strategy in struggling for Islamic law?

At present we are conducting socialization of Islamic law. Even at this stage, the obstacles are extraordinary. Imagine if we ever got to apply it. The socialization involves seminars, producing publications and holding dialogues with officials and the People’s Representative Council (Dewan Perwakilan Rakyat, DPR).
To achieve formalization of Sharia, MMI will need to work through existing state institutions, such as the parliament and through Islamic political parties. When Islamic parties have struggled for Sharia, they haven’t gained majority support. Their electoral support has steadily decreased since 1955. The secularization of politics in Indonesia has succeeded. In view of this, does Indonesian society still need Islamic law?
Indonesian society itself, rather than just its leaders, is mostly Muslim and almost everybody longs for Islamic law. This is because they see Islamic law as a part of their faith, and because they’ve seen that living without Sharia is no better [than living under it]. When secular people reject the formalization of Sharia because there are non-Muslims who do not agree, we can turn around and ask when there are Muslims who reject secular legislation and demand that Islamic law be adopted, do people listen to them?
With so many Islamic parties, they never win. Imagine if there was one Islamic party in Indonesia and the entire Islamic community and all Muslim leaders had the same vision to uphold Islamic law and instead of confusing the Islamic community and making them afraid.
Islam and democracy each seek to develop their own civilizations. The two cannot meet; in fact each defeats the other. So don’t expect that Islamic law will be enforced under secular democracy. That will never happen, it’s a fantasy.

After reading all the above I thing “Democracy is individual freedom, a freedom of the human mind, which the Islam and any other religion does not allowed. I prefer Democracy because I have learned to think, period.

Twee oude Indo zeevarenden.

Twee oude Indo sobats vinden elkaar via het Internet.

Hallo Ron,
Ben je naam tegen gekomen op ´´ Indo Web´´ en ook wel eens op ´´Inside Indonesia´´,klopt? Ik ben een leeftijd genoot van je (Bandung 1937) en sinds mijn pensionering van de zeevaart (45 jaar op zee) naar Spanje ´´ge-emigreert´´. Zoal je zegt ´Once an INDO, forever an INDO´ en ik zeg er dan bij: PROUD TO BE AN INDO !
Beste wensen, ook voor de familie.
Joop Hennige

Dag Joop,
45 jaar op zee is een verrekte lange tijd. Ik heb de Hogere zeevaart school in Vlissingen doorlopen en 10 jaar gevaren op de wilde tankvaart van “Van Ommeren” uit R’dam.
Als wtk heb ik mijn B gehaald en toen ik 31 was gestopt met varen. Ik had mijn vader bij zijn sterfbed beloofd nooit in Nederlandse militaire dienst te gaan en varen was de enige manier om dat te ontsnappen. Ik woon nu sinds 1981 in California en het weer is hier bijna het zelfde als bij jouw in Spanje.
Mijn eigen website is en ik werk er dagelijks aan om nieuwe artikelen in te plaatsen.
Ook schrijf en plaats ik artikelen in het internationale Indische tijdschrift “De Indo”. Het wordt hier in California geredigeerd. Door mijn dagelijks verblijf op het internet heb ik heel wat nieuwe vrienden gemaakt. Ik doe het schrijven met als goal de jongere generatie wakker te schudden.
Groet en tot hoor,
Ronny Geenen
Glendora, CA 91740

Howdy Ron,
In de eerste plaats hartelijk dank voor je respons.Weet je, je verhaal heeft heel wat raakpunten met wat ik kan vertellen. Ik heb op de School voor Scheepswerktuigkundigen in Rotterdam 1955 (diploma BM) gezeten en daarna 11 jaar bij Phs.v. Ommeren gevaren, ss.Cradle of Liberty-Grand Bassa Tankers, die tankers werden bemand door v.Ommeren, op de ms Wieldrecht-ms Loosdrecht (ex.´Langleyclyde van de Engelse v.Ommeren), ss Mijdrecht, ms Sliedrecht en als laatste ms Barendrecht (1968). Komt je wel bekend voor deze namen, neem ik aan? Daarna afwisselend de bagger – en Off Shore schepen, tot 2003 toen ben ik ermee gestopt. Tussen de bedrijven door had mijn ex- haar kantoorchef interessanter gevonden (1993). In 2003 ben ik naar Spanje getrokken, heb mijn rijtjes huis in Brielle verkocht en schafte een flatje in Alicante aan. Mijn idee was altijd de luchtvaart geweest, maar moest dan daarna in dienst ter verdediging van vorst en ´vaderland´ wel, wat mij persoonlijk betrof konden ze de pot op.
Dus dan maar varen, hoefde je daarna niet in dienst als je maar tot je 27e jaar bleef varen (z.g.Koopvaardijplicht) ik had echter niet het gevoel dat ik het voor vorst en vaderland deed en het betaalde nog meer ook. Mij Pa zag me wel graag in dienst. Mijn familie van moeders en vaderskant zijn wel zo vaderlandslievend om te tekenen, tot nu toe ook mijn achterneven.
Mijn Pa was KNIL man, longen stuk geslagen in krijgsgevangenschap, 3 dagen in de Javazee rondgedobberd toen het transportschip waarop hij zat getorpedeerd werd omdat de Nips vergeten hadden een Rode Kruis te schilderen op die prauw. Na de soevereiniteit overdracht zijn we naar Nieuw-Guinea gegaan , mijn Pa was Sergeant majoor, toen het KNIL in Juni 1950 opgeheven werd kon hij overgaan naar de KL, in een rang lager en een contract voor 2 jaar(!) Daarna was het:´´jebekijkthetmaar, Njo”. Na een hoop administratief geklooi konden we naar NL. In contractpension, dus voor de trog in de rij staan en de moeders lessen krijgen hoe je piepers op moet zetten, en hoe het in een hollands huishouden toeging. We konden gebruik maken van de toen bestaande regeling om als Displaced Person naar de States te gaan. Pa zag het helemaal zitten, Ma wat minder, dus maar in NL gebleven. Wat het KNIL pensioen betrof, in Den Haag hadden ze het lef te zeggen dat het KNIL opgegaan is in de TNI dus dat we maar bij Soekarno moesten aankloppen(gelukkig voor ons is daar later verandering in gekomen, dus een pensioen als Sergeant,niet als Serg.Maj.) Het KNIL had wel het predicaat Koninklijk (!).
Voor mij persoonlijk was NL niet mijn vaderland, mijn beide Opa’s zijn uit Mofrika (Keulen en Königsberg, Indië/Indonesië mijn Moederland (Tanah Ibuku)
Indo’s hebben immer hun voorvaderen uit zowat heel Europa en hun voormoeders uit de Indische Archipel, maar eens Blauwe Jongen,altijd blauwe Jongen zeg ik maar zo, maar naar mijn idee geld dit eigenlijk meer voor de eerste generatie, de heel enkelen zo die er nog zin, de tweede generatie zoal jij en ik,nog geboren en getogen in Indië, de derde generatie is in NL geboren en getogen die hebben het van de Opa’s, Oma´s, Pa´s en Ma´s , en daarna na nog wat jaren is de Indo faded away, vrij naar Gen. MacArthur (die overigens een heel groot wantrouwen had tegen de Indonesische en Indische KNIL mensen die naar Australië konden vluchten, uit ¨De Militaire Luchtvaart v.h.KNIL jaren 1942-1945 en 1945-1950¨ , auteur O.G.Ward)
Veel van mijn kennissen uit NNG zijn naar de Kon.Marine gegaan, ook veel bij de koopvaardij of naar de States (z.g.Deta jongens uit NNG). Een neef van mijn Ma heeft in Inglewood (CA) gewoond en een klasgenoot uit Hollandia heeft zelfs in Vietnam gediend.
Maar ik denk dat er Indo´s verspreid over heel de US wonen,right? Wel Ron, dit is mijn story-tje.
Hartelijke groeten en ik hoor nog wel, OK? O ja, die petitie van Inez Hollander van De Indo Project m.b.t. Angela Jolie´s film ´Unbroken´heb ik ook getekend.

Joop Hennige.

Hi Joop,
Met verbazing jouw email gelezen. Ik heb eerst op de Papendrecht gevaren, vervolgens een kort reisje op de Sliedrecht en een paar weken later dat bootje naar de sloop gebracht.
Vervolgens op de Liberty Bell gevaren, samen met een andere Indo stuurman, Nino Urban en ook een Indo Hoofd wtk. Weet zijn naam niet meer. Op de Liberty Bell 23 maanden gezeten. Daarna als van Ommeren vertegenwoordiger bij Wilton de nieuwe tanker Avedrecht voor 9 maanden gewerkt/afgenomen en daarna ongeveer 2 maal 8 maanden gevaren en als laatste op de nieuwere bulk carrier de Woensdrecht. Jij 11 jaar en ik 10 jaar bij VO dus.
Om je eerste Hollandse ervaringen van vroeger aan te vullen: Je mag maar 1x per week onder de douche en beslist niet langer dan 3 minuten. Weet je dat nog?
Je indo ervaringen en die van de familie kan ik een verhaal van schrijven. En als je dat goed vind, ga ik dat in de nabije toekomst ook doen.
Kijk, ik ben ook begonnen een kookboek te schrijven en wil tussen de gerechten door Indische verhalen plaatsen. Verhalen op waarheid, want wij Indo’s zijn zowel in Indië als in Holland als shit behandeld.

Ronny Geenen

Hallo Ron,
Zoals jij dat met de Avedrecht had, had ik het met de Wieldrecht in Vlissingen bij de nieuwbouw bij De Schelde werf, logies bij hotel Metropool).Op Cradle of Liberty 22 maanden gezeten, Philadellphia-Perzische Golf vice en versa en heen en weer terug,leeg door Suez kanaal (5 sept.1958 in Port Said opgestapt) ,geladen via Kaap de Goede Hoop de Delaware rivier op naar aanleg steiger op Hog Island.Jou ook wel bekend ?
M.b.t. het boek dat je later in de toekomst gaat schrijven, please, doe het. Ons verhaal mag NIET teloor gaan, zou kunnen dat ik heel misschien wat aan zou kunnen dragen, ik ben echter niet zo´n schrijver,maar ja. Zo terloops, later op de vaart werd ik soms aangeduid als de ´blauwe´jongen en in de Offshore was mijn geuzennaam:´Blauwe Joop¨een naam waar ik trots op was, geen leugen!
Blauw was een mooie kleur,wit en zwart wordt grijs, geen kleur om aan te zien.
Vandaag moet ik het ziekenhuis in i.v.m.wat storinkjes in mijn oesoes, dus tot dan, intussen,
Best of regards,

Joop Hennige.