Stille gedwongen integratie in Nederland

Wel integreren, nooit assimileren!

In Nederland is de laatste tijd het woord “racisme” weer een heet hang ijzer aan het worden. Dit vooral veroorzaakt door de veelal in Nederland geborenen van Marokkaanse, Turkse afkomst en van de West Indies. Vooral zwarte Pieten van het kinderfeest Sinterklaas moeten het ontgelden.

Het bovenstaande is des te meer opmerkelijk, omdat in de begin jaren 50 tot 1968 de Indische Nederlanders zowel door een deel van het Nederlandse volk als de overheid behoorlijk gediscrimineerd werden en dat toen heel normaal werd gevonden. Apen, pinda-poep-chinees, ze kunnen ook Nederlands praten, waar hebben jullie dat geleerd?
Het is daarom des te opmerkelijker dat vanuit de Indische hoek er ook weinig over werd geschreven en zelf werd er niets over gerept over de stille dwangmatige integratie.
Heden ten dage wordt de stille integratie van toen door Nederland misbruikt om het welslagen van haar minderheden dan wel multiculturele retoriek te rechtvaardigen.

Weet U nog van toen na dat wij in Holland aankwamen en van boord stappen.
————Het was altijd steenkoud
————Je mocht maar een keer baden en heel kort
————Het pension was te gierig om vlees op tafel te serveren
————Soep dat werd verdund met water
———–Ik dacht altijd dat het een gunst was om hier te komen
———–Ik was goed bezig en niemand had last van mij
———-Wij werden zomaar ergens geplaatst en hadden geen inbreng
———-Het meubel voorschot moest besteed worden door de sociale dienst, die een paar winkels had geselecteerd. Later bleek dat de gemeenten commissie betaalden aan de meubelzaken en de sociale diensten
———Wij wisten pas later dat we het meubelvoorschot moesten terug betalen
———Kledingpakketten kosten 300 gulden, een groot bedrag in die tijd en voor dat geld mochten we zelf niets kopen
——–We werden gediscrimineerd en gekleineerd door allerlei instanties

De eerste jaren in Nederland waren voor ons Indische mensen een verschrikkelijke tijd. Er was niemand die echt in opstand kwam, want we waren hier net en we moesten ons toch aanpassen.
De DMZ of te wel Dienst Maatschappelijke Zorg gedroeg zich als een een gecombineerde eenheid van de GESTAPO en de Kempeitai.
Ondanks dat de meeste Indische Nederlanders erg koninklijk gezind waren en velen hun leven hebben opgeofferd voor een vaderland, dat ze nog nooit hebben gezien, moesten ze vaak bewijzen dat ze hun Nederlanderschap bezaten. Daarnaast moesten zij in het nieuwe vaderland de meest vernederende behandelingen ondergaan.

Als een Indische afhankelijk is van een gunstige beoordeling van een maatschappelijk werker voor het verkrijgen van huisvesting en van een baan, dan ga je je toch aanpassen en dan laat je je toch vernederen!
Je hebt geen keuze, nietwaar.
Maar ondanks het overweldigend succes van de zwijgzame aanpassing van ons Indo’s, tenminste in de ogen van de overheid, vertrokken ruim 60000 Indo’s als door-emigranten naar Amerika,Brazilië, Canada en Australië.
Blijkbaar wordt het in Nederland als normaal beschouwd dat ongeveer 24% van de emigranten/Indische Nederlanders/apen/pinda poep chinees of hoe ze ook werden genoemd, zomaar de Nederlandse gastvrijheid opgaven en naar een nog onbekender vaderland zijn vertrokken en niet zijn terug gegaan.
Eenmaal in Amerika kregen diverse Indo’s wel een schrijven van de Nederlandse overheid om het meubel voorschot alsnog terug te betalen.