Archives for October 2015

A teenager in camp Bangkinang

Bangkinang and the experience of a 16 year old girl

Gerdy, parents and brothers

Gerdy, parents and brothers

During World War Two in the former Dutch Indies Bangkinang had 2 Japanese Internment camp, because the Japs kept the man and boys older than 12 years separated from the women and the children. Bangkinang was in the middle of a jungle of rubber trees and about 250 km from Padang. Men and women camp were about 2 km apart.
During the month of December 1943 we had to leave our prison in Padang and had to walk with our spare luggage to the station. The blinded trains then brought us to Pajacombo and from there the Japs transported us, 35 people per open truck, and a total of 400 to 500 women and their children to Bangkinang.
All happened under the burning sun and no food and water. The whole transportation to our new location in the jungle took more than 8 grueling hours.

The main problem in this women-children camp of about 2300, as in all Japanese camps, is the severe hunger and lack of medications, not to mention the cruelty of some of the Japanese, Korean and Indonesian guards.
The standard food allocation consisted of a small can of rice and a small amount of tapioca flour, which just made “blubber”, Meity says today with disdain. Her mother had arrived in the camp separately from Meity, because she had a leg surgery due to infection and had to be transported with other sick people.

On each truck transporting prisoners from Pajacombo to Bangkinang with heavy winding roads was also a Japanese guard. This guard on the truck she was seated, was constantly looking at Meity, while she was holding her golden necklace with at the end a cross with in-bedded stones . When the Japanese soldier got her attention he pointed to himself and made a catholic cross sign to let her know that he also was a Christian. Meity understood him and made also her catholic cross sign. Once in Bangkinang this Japanese guard approached her, gave her a package and indicated her to hide it under her close. Later in the barak, she opened the package and it was dried salted fish. He had given her food.

Some of the Indonesian guards were helpful smuggling letters between the women and men camps. A prime exchange spot was, gruesomely enough, the camp mortuary called Kuburan, a structure located between the two camps. Following the death of a person, we were permitted to come to view the body for the last time and at the same time letters were exchanged.

Food smuggling was even more frequent. But we had to watch out for a Korean guard, which was given the nickname the Cyclops. He was always hiding in the dark somewhere against the fence wall, to catch us smuggling for food, because we were too hungry. So, it was kind of fun to do things like that, but it was scary too, especially when the Cyclops was on guard, a cruel person.

Meity recalls one particular incident involving a young mother of 2 small children who joined the girls in smuggling food. During the work in the yard just outside the camp this young mother, Nelly Kornmann, had met somebody from the village and asked her for a package of nasi ramas. These villagers bring you food in exchange for money or jewelry.
The Japs caught her and started beating her so badly – she fell down and then they hit her with the butt of the rifle, while she was lying on the ground.
We were standing there and we could not help, because the other guards were pointing their riffles at us. This young mother recover, but she did not go outside anymore and only spoke with her two children.

Meity herself was beaten severely in another smuggling case. At that time she had some jewelry as a bundle in a handkerchief to help others to sell it for money.
Meity went to the wall to make a sale, but on her way one of the Dutch girls passed her and said: “Slanted eyes are watching you” and went to the bathroom.
I followed her also to the bathroom.
Then I heard his footsteps and banging at the doors. Finally he pulled my door open and pulled me out. It was Cyclops, the Korean guard. Luckily he made one mistake, he looked one moment away from me. I flipped the bundle of the jewelry in the handkerchief over the partition.
He pulled me out and to his office and wanted to know where the package was. I told him I have no package. Then the beating started and I landed under his desk. By another blow I fell with my head against the edge of his desk, which cause a local crack in my skull. Medical wise I experience my whole life balance problems due to that beating.
He pulled me up by my hair and started hitting me again. Then he searched for the package, but could not find it, which made him angrier and I received some more blows. Then he put me in the corner and I had to stand there, the sadist.
Later on I heard from my mom, another girl was behind me in the other bathroom and caught her package with the jewelry. She heard and saw everything and brought the package to Meity’s mother.

Meity, at that time about 17 years, confronted her most sexually dangerous situation a couple month before the end of the war. I was ordered to go to the front office. Already there were 3 of my friends from Sawahlunto, namely the sisters Heidy and Tera Freeth and the 13 year old Leksmi. I thought, “O boy, what is going on?” There was a black sedan and the Japs pushed us in the car and drove us out of the camp. They took us to their soldier’s camp and placed us in a room. That camp was a shocker, because all those Japs were walking in the cawak (loincloths). After a while Sakai, the Jap who put us in the car, came back with 3 other officers. They were looking at us as available meat and were laughing and kind of giggling. “Which one do you want”? Then about 15 minutes later they left the room. We do not know what is going to happen.

Meanwhile mom was like crazy and went to the lady camp leaders to tell them to go to the guard and let him call the Kempeitai. She even threatened with a revolt of the 2300 people, if no action was taken. So they did and went to the guard and told him to make the call and that they could not tolerate this. The guard indeed called the Kempeitai, who went to the soldier’s camp and ordered the officers to let the girls go back to their camp. Sakai and the 3 officers were mad and for the girls it was a miracle that that happened.

The end of war and announcement of the Japanese capitulation came on august 22, 1945. Food droppings from the Allied Forces provided some relief and hope to the Bangkinang women and child internees. RAPWI was in charge and the Japanese were ordered to protect the internment against the permuda’s. British troops replaced the Japanese and Indonesian guards. Meity her father came over from the men’s camp for a visit. Many Dutch and Dutch-Indies stayed in the camp due to the increase of violence and murders created by the Indonesian permuda’s against all who were associated with the Dutch. The bersiap had started.
Then the British started moving the men, women and children from the Bangkinang camps back to Padang, also Meity and her parents. In Padang, to the large building the “Landraad” where they were guarded by Gurkhas and Indian Siks.
A couple month later they decided to move to Batavia where Meity and her parents got united with her brothers. Rudi had been in a POW camp and survived Pakan Baru as well as the Junyo Maru ship wreck. Henri had been captured by Indonesian troops soon after the revolution began and had spent time in Amberawa camp. Liberated by the British, he was then taken to Sri Lanka.
Edwin, the eldest, had been dispatched to the Burma railway to serve as a field medic. The war experience at the Birma railroad made him sick and he became traumatized.
In 1947 the whole family Uijleman-Anthonijs depart together for the Netherlands.

Today Meity and her husband Daniel Ungerer, both at the age of 87, are living in Southern California
Meity (Gerdy) her mother tante Lucy is the sister of my father Eddie Geenen.

Een meisje in Bangkinang kamp

Bangkinang en de kampervaringen van een 16-jarig meisje

Gerdy, parents and brothers

Gerdy, parents and brothers

Tijdens de Tweede Wereldoorlog in het voormalig Nederlands-Indië had Bangkinang 2 Japanse interneringskampen, want de Jappen hielden de mannen en jongens ouder dan 12 jaar gescheiden van de vrouwen en de kinderen. Bangkinang was in het midden van een jungle van rubberbomen gelegen en ongeveer 250 km van Padang. Mannen en vrouwen kamp waren ongeveer 2 km van elkaar gelegen en halverwege lag het moratorium Koeboeran.

Tijdens de maand december 1943 moesten we onze gevangenis in Padang verlaten en lopen met onze beperkte bagage naar het station. Geblindeerde wagontreinen brachten ons naar Pajacombo en hierna moest er worden overgestapt op open vrachtwagens. 35 Mensen per open vrachtwagen, en een totale colonne van 400 tot 500 vrouwen en hun kinderen naar Bangkinang.
Alles gebeurde onder de brandende zon en geen eten en water. De gehele transport naar onze nieuwe locatie in de Jungle duurde meer dan 8 uur.
Het grootste probleem in dit kamp van ongeveer 2300, zoals in alle Japanse kampen, is de vreselijke honger en gebrek aan medicijnen, en niet te vergeten de wreedheden van een deel van de Japanse, Koreaanse en Indonesiërs bewakers.
Het dagelijkse eten bestond uit een blikje rijst en een kleine hoeveelheid tapiocameel, dat “blubber” werd genoemd, zei Meity met afschuw. Haar moeder kwam later dan Meity in het kamp aan, want ze had een been infectie opgelopen en werd met andere zieken vervoerd.

Tijdens het vervoer met de vrachtwagens van Pajacombo naar Bangkinang was ook een Japanse bewaker op de truck aanwezig. Meity had in de gaten dat deze bewaker haar voortdurend zat op te nemen. terwijl ze haar gouden ketting waar een kruis aan hing, vasthield. Toen de Japanse soldaat merkte dat hij haar aandacht had, wees hij naar zichzelf, maakte een kruisteken en wees naar zichzelf waarmee haar aangaf dat hij ook een christen was. Vervolgens maakte Meity ook een kruisteken, daarbij hem aangevend dat zij hem begrepen had. Eenmaal in Bangkinang liep deze Japanse bewaker snel naar haar toe en gaf haar een pakje dat ze onder haar kleren moest verbergen. Later in de barak, opende ze het pakketje en er zat gedroogde zoute vis in. Hij had haar eten gegeven.
Sommige van de Indonesische bewakers waren behulpzaam smokkel van brieven tussen de vrouwen en mannen kampen. Een van de belangrijkste uitwisseling plek was, gruwelijk genoeg, het kamp mortuarium, een gebouw gelegen tussen de twee kampen in. Na de dood van een persoon, waren we toegestaan afscheid te komen te nemen en tegelijkertijd werden brieven uitgewisseld.

Eten smokkelen vond ook zeer vaak plaats. Maar we moesten oppassen voor een Koreaanse bewaker, die wij de bijnaam de Cycloop hadden gegeven. Hij stond altijd verborgen in het donker ergens tegen de hoge hek afscheiding, op de loer om ons te pakken te nemen tijdens het smokkelen van voedsel. Immers door het dagelijks gebrek aan voedsel waren we vaak uitgehongerd. Het was eng en tegelijk spannend om het te doen, vooral wanneer de Cycloop op wacht was, want hij stond bekend als een wreed persoon.
Meity herinnert één voorval waarbij een jonge moeder van 2 kleine kinderen zich bij de anderen aansloot om ook voedsel binnen te smokkelen. Tijdens de werkzaamheden in de tuin net buiten het kamp werd ook gesmokkeld. Deze jonge moeder ontmoete iemand uit de kampong en ze kocht via hem een pakje nasi ramas.
De Jappen betrapten haar, pakten haar beet en ranselden haar af – ze viel op de grond en vervolgens kreeg zij met de kolf van het geweer ook nog een paar klappen na terwijl andere Jappen ook haar met hun laarzen bewerkten.
We stonden daar en we konden niet helpen, omdat de andere bewakers ons in bedwang hielden met hun geweren. Deze jonge moeder, Nelly Körnmann, heeft van dat moment met niemand meer gesproken, alleen met haar 2 kleine kinderen.

Meity zelf heeft ook een flink pak slaag van de Cycloop gehad. Zij hielp vaak anderen, door hun juwelen te verkopen. Op dat moment had ze een aantal sieraden als een bundel in een zakdoek gebonden bij zich.
Meity ging op weg naar de muur om een verkoop te regelen, maar een Nederlandse meisje die haar passeerde fluisterde naar haar: “Scheve ogen kijken naar je”, en liep verder naar de toiletten.
Ik volgde haar naar de toiletten.
Toen hoorde ik zijn voetstappen en bonzen op de deuren. Eindelijk trok hij mijn deur open en trok me eruit. Het was Cycloop, de Koreaanse bewaker. Gelukkig keek hij een moment in een andere richting. Ik wipte de zakdoek bundel met de sieraden over de afscheiding.
Cycloop trok me naar buiten en naar zijn kantoor en wilde weten waar het pakketje was. Ik vertelde hem dat ik heb geen pakje. Toen begon hij te slaan en ik belande onder zijn bureau. Door een andere klap viel ik met mijn hoofd tegen de rand van zijn bureau. Hier heb ik mijn hele leven last van gehad, o.a. ook evenwicht problemen, want mijn schedel had plaatselijk een barst.
Hij trok me aan mijn haren op en begon opnieuw mij te raken. Daarna begon hij bij mij te zoeken naar de bundel met juwelen, maar kon het niet vinden. Dit maakte hem nog kwader en ik kreeg nog meer klappen. Dan zette hij me in de hoek en ik moest daar staan, de sadist.
Later hoorde ik van mijn moeder, dat een ander meisje in de ruimte van de wc achter mij zat en ving mijn zakdoek bundel op. Ze hoorde en zag alles en bracht het pakje naar de moeder van Meity.

Meity, op dat moment ongeveer 17 jaar, werd geconfronteerd met haar meest seksueel gevaarlijke situatie en dat een paar maanden voor het einde van de oorlog. Ik werd bevolen om naar de Japanse front office te komen. In dat office stonden al 3 van mijn vrienden uit Sawahlunto, namelijk de 2 zusjes Heidy en Tera Freeth en een jong meisje van 13 met de naam Leksmi. Ik dacht meteen: “Wat is er aan de hand? ‘Buiten stond een zwarte sedan en de Jappen duwde ons in de auto en reed ons uit het kamp. Ze namen ons mee naar hun militair kamp en plaatsten ons in een kamer. Dat militaire kamp was een schok voor ons meisjes, want al die Jappen liepen in de cawak (lendendoek). Na een tijdje kwam Sakai, de Jap, die ons in de auto te zetten, terug met 3 andere officieren. Ze namen ons op alsof wij goedkoop beschikbaar vlees waren en lachten en giechelen. “Welke wil je”? Ongeveer 15 minuten later verliet ze de kamer. Er werd zeker nu overlegd wie wat kreeg. Maar wij wisten niet wat er ging gebeuren.

Ondertussen rende moeder van Meity als een gek van de een naar de ander en ging vervolgens naar de kamp leidsters om hulp. Ze vroeg hen naar de wacht te gaan en de Kempeitai te bellen. Ze dreigde zelfs een opstand met de hulp van de 2300 gevangen vrouwen en kinderen op te zetten. De leidsters gingen naar de bewaker en vertelden hem dat de 4 meisjes door Sakai waren meegenomen en dat ze willen dat hij de Kempeitai belde en hem er over inlicht. De bewaker inderdaad belde de Kempeitai en lichte hem in. De Kempeitai ging naar het Japanse kamp en beviel de officieren de meisjes terug te brengen naar hun ouders. Sakai en de 3 officieren waren woedend en voor de meisjes was het een wonder dat dit gebeurde.

Het einde van de oorlog kwam op 15 augustus 1945. Voedingspakketten werden door de geallieerde troepen gedropt, waardoor er enig verlichting en hoop voor de geïnterneerde Bangkinang vrouwen en kinderen was. RAPWI nam de leiding en Brits Indische troepen vervingen de Japanse en Indonesische bewakers. Meity haar vader kwam van de mannen kamp op bezoek. De meeste van de bevrijde gevangenen bleven in de kampen want geweld en moorden tegen Indische Nederlanders en de totoks veroorzaakt door de Indonesische permudas namen enorm toe. De bersiap was begonnen.

De grootste groep Bangkinang geïnterneerden werden nu door de Britten naar Padang vervoerd en ondergebracht in het grote gebouw van de Landraad en bewaakt door Gurkhas en Indiase Siks. Ouders van Meity besloten dat ook te doen. Een paar maanden later besloten ze naar Batavia te verhuizen, waar Meity werd verenigd met haar broers. Rudi was als krijgsgevangene werkzaam geweest aan de Pakan Baru en overleefde zowel het werk aan de spoorlijn als daarvoor de Junyo Maru scheepsramp, die getorpedeerd werd. Henri was kort na de revolutie gevangen genomen door Indonesische troepen en was opgesloten in kamp Amberawa. Bevrijd door de Britten, werd hij vervolgens naar Sri Lanka vervoerd.
Edwin, de oudste, werd te werk gesteld als een medische verpleger aan de Burma spoorlijn. Hij is door die periode getraumatisseerd geraakt.
In 1947 is het hele gezin Uijleman-Anthonijs uiteindelijk samen vertrokken naar Nederland.

Nu wonen Meity en haar man Daniel Ungerer in Zuid-Californië, beiden in de leeftijd van 87.
Meity (Gerdy) haar moeder tante Lucy is de zus van mijn vader Eddie Geenen.

Greatest Armada in history

Here comes another surprise… It was 1944 and the pictures were not available during the war. The US kept this place unknown to the citizens of the US. This is quite a story!!

This is phenomenal …! An Armada of ships and airplanes poised for the invasion of Japan…that never happened…because President Truman authorized the dropping of “A” bombs at Nagasaki and Hiroshima that resulted in the Japanese surrender. Just think of the American lives that would have been lost had this invasion occurred. Be thankful that we had a President with the courage to make the call. Sadly most Americans today know nothing about this and the sacrifices made by those before us. We are not teaching US history in our schools anymore…. Some great pictures of the Ulithi armada! US Naval armada deployed for invasion of Japan. Keep this for posterity. There will never be another assemblage of naval ships like this again. Staging area for the invasion of Japan. Check out the carriers on “Murderer’s Row.”

If any of you folks had fathers, grandfathers or uncles in the Navy during World War II, they may well have been involved in this operation, given the tremendous number of the ships and personnel involved.

You may also recognize them in some of the photos. Click below:

http://www.warbirdinformationexchange.org/phpBB3/viewtopic.php?f=3&t=52966